Doen wat je leuk vindt, tijd en jezelf in de weg kunnen zitten

Het voelt als pas geleden, mijn laatste blog op de website van mijn praktijk. Toch schreef ik de laatste blog in 2017. De tijd vliegt en de tijd slokt soms de dag op. Tegelijkertijd weet ik; niet alles wat tikt ontploft. Hoe vind je dan de tijd voor de dingen die je leuk vindt om te doen?

Ik ging op zelf-onderzoek uit en ontdekte dat niet alleen de tijd mij in de weg zat, maar dat ik ook mijn eigen verwachtingen van mijn blog niet helder had. De reden van het schrijven van een blog wist ik: hulpverlening laagdrempeliger maken en informeren over hulpverlening. Het doel was duidelijk, maar waarom schreef ik eigenlijk? Schreef ik om te geven of schreef ik om te ontvangen? Dat was een vraag die ik makkelijk kon beantwoorden. Ik schrijf om te geven. Maar als ik geef, wat wordt er dan van mij verwacht? Want: hoe vaak moet er een nieuwe blog verschijnen? Hoe hou je een blog vers en fris? Welke informatie moet er komen? Hoelang moet een blog zijn? Ik ontdekte dat ik hierdoor mijn blog als een opdracht bekeek, vol met ‘moetjes’. Het moet vers en fris zijn, het moet krachtig zijn, het moet uit zoveel woorden bestaan, er moet zinvolle informatie in staan, etc. Op den duur schreef ik dus om te moeten schrijven, ik gaf om te moeten geven. 

Hoe kun je geven vanuit je hart? Want dat schrijven, dat doe ik het liefst vanuit mijn hart. Als dat moet, dan word ik daar vervelend van, zit ik mijzelf in de weg en slaat de twijfel toe. Deze druk deed mij in 2017 besluiten dat ik mijn blog offline haalde. Toch bleef het in mijn achterhoofd rondspoken: Hoe kan ik er voor zorgen dat wat ik graag doe, mag doen?

De zomervakantie is in zicht, en de zomervakantie voelt voor mij altijd als een grotere jaarwisseling dan de jaarwisseling in december. De lente geeft energie om nieuwe doelen te stellen, de zomer geeft een pauze om nieuwe doelen uit te dokteren en om te zetten naar plannen. Een beetje als bij het hebben van goede voornemens, maar die net wat langer in de week kunnen liggen, om er over na te denken en ze zo een grotere kans van slagen te geven.

Zo danst er al een ruime tijd een hersenspinsel door mijn hoofd. Ik ga mezelf meer de tijd geven om te schrijven. Misschien verschijnt er niet iedere week of maand een blog, soms zal hij kort zijn en soms lang, de ene keer interessant, de andere keer wat minder. Maar het belangrijkste is: het is vanuit mijn hart geschreven om te geven.